ရှေးရိုးစွဲတွေရဲ့ အဓမ္မစီရင်ချက်တွေအကြား ခေတ်ကိုပြင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သူ

 ရှေးရိုးစွဲမျိုးချစ်တွေရဲ့ အဓမ္မစီရင်ချက်တွေအကြား ခေတ်ကိုပြင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သူ

အပိုင်း (၁)

နိဒါန်း

“ခေတ်က လူကို ပြုပြင်နိုင်သည်မဟုတ်၊ လူကသာ ခေတ်ကို ပြုပြင်နိုင်၏” ဆိုပြီး အရှင်အာဒိစ္စဝံသက သူ့ကျမ်းစာအုပ်ထဲ ထည့်ရေးထားဖူးပါတယ်။ ခေတ်ကို ပြင်ချင်တဲ့သူတွေ ခေတ်တိုင်းမှာ ရှိခဲ့သလို ခေတ်ကို ပြောင်းချင်ကြတဲ့ တော်လှန်ရေးသမားတွေလည်း ခေတ်တိုင်းမှာပေါ်ခဲ့ကြတယ်။ အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တဲ့ တော်လှန်ရေးတွေ ရှိခဲ့သလို မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တဲ့ တော်လှန်ရေးတွေလည်း ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ရှေးက လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ တော်လှန်ရေးတွေ အားလုံးဟာ အဟောသိကံ ဖြစ်မသွားဘဲ နောက်နောက်ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် တော်လှန်ရေးတွေအတွက် အားကြီးတဲ့အထောက်အပံ့တွေတော့ ဖြစ်လာကြစမြဲပါပဲ။

တော်လှန်​ရေးသမားကြီး အရှင်အာဒိစ္စဝံသ

မြန်မာ့ဗုဒ္ဓဘာသာသမိုင်းတလျှောက် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးလုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကျော်တွေထဲမှာ အငြင်းပွားမှုအများဆုံး၊ ပွဲအဆူဆုံး၊ အရေးတော်ပုံကြီးတွေ အများဆုံးလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့သူကို ပြောပါဆိုရင် ကျမ်းပေါင်း ၄၀၀-ကျော် ပြုစုရေးသားခဲ့တဲ့ ကျမ်းပြုအကျော် ဆရာတော် အရှင်အာဒိစ္စဝံသကိုပဲ ညွှန်ပြရမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ သူရေးခဲ့တဲ့စာအုပ်ကို လူပုံအလယ်မှာ မီးရှို့ခဲ့ကြသလို အရှင်အာဒိစ္စဝံသကိုလည်း ပြာပုံဖြစ်သွားအောင် မီးရှို့ပစ်ချင်တဲ့သူတွေ၊ အမှုန့်ချေပစ်ချင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အများအပြားရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အရှင်အာဒိစ္စဝံသကို ထောက်ခံတဲ့ ရဟန်းပညာရှိတွေ စာပေပညာရှင်တွေလည်း အခိုင်အမာရှိခဲ့ပါတယ်။ တချို့ကတော့ သူ့ကို လူဖြစ်စောသွားတယ် လို့ပြောကြတယ်၊ တချို့ကျတော့ သူ့ကို ခေတ်ရှေ့ပြေးလွန်းတယ်လို့ ပြောကြပြန်ပါတယ်။ ကိုယ်ကတော့ သူ့ကို “လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာတွေကို လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့အချိန်မှာ လုပ်သွားတဲ့ တော်လှန်ရေးသမားကြီး”လို့ မြင်ပါတယ်။

သမိုင်းဝင်လုပ်ဆောင်ချက်ကြီး ၅-ချက်

အရှင်အာဒိစ္စဝံသ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့အထဲက ထင်ရှားတဲ့ သမိုင်းဝင်လုပ်ဆောင်ချက်ကြီး ၅-ချက်ကို ကောက်နှုတ်ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။

(၁) ရဟန်းတော်များ ကမ္ဘာသုံးဘာသာစကား အင်္ဂလိပ်စာနှင့် အခြားဘာသာစကားများ သင်ကြားရေး။

(၂) သံဃာများ လူရုံးသို့ မရောက်စေဘဲ သံဃာအချင်းချင်း မှုခင်းများကို သံဃာများကသာ ဆုံးဖြတ်နိုင်ရန် ဝိနည်းမှုခင်း ဥပဒေတစ်ရပ် ပြဋ္ဌာန်းရေး။

(၃) ပျောက်ဆုံးနေသော ဘိက္ခုနီ (ရဟန်းမ) သာသနာကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ရေး။

(၄) ကျမ်းအိပ်ဟု သမုတ်ခံရသော ဗုဒ္ဓဘာသိတနိကာယ်ငါးရပ် ပါဠိတော်များကို သင်ကြားပို့ချလေ့လာရေးနှင့် မြန်မာလိုပြန်ဆိုရေး။

(၅) ဘုရားရှင်၏ သာသနာသက်ကို ကန့်သတ်ချက် လုပ်ထားသော သာသနာသက် ၅၀၀၀ သာရှိသည်ဟူသော ဝါဒကို ပယ်ဖျက်ရေး။ (ဆရာတော်၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိစာအုပ်)

ဒီလုပ်ဆောင်ချက်တွေကို အကောင်အထည်ဖော်တဲ့နေရာမှာ ကန့်ကွက် ရှုံ့ချမှုတွေ အများအပြားနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး ဗြိတိသျှကိုလိုနီခေတ် မြန်မာပြည်ဗုဒ္ဓသာသနာရဲ့ သမိုင်းဝင် အရေးတော်ပုံကြီးတွေ ပေါ်ပေါက်ခဲ့ရတယ်။

ငယ်ဘဝ

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၀၀-ဝန်းကျင်က ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ အငြင်းပွားဖွယ် အဓိကရုဏ်းကြီးတွေ အကြောင်းက ဆွေးနွေးချင်စရာကောင်းသလို အရှင်အာဒိစ္စဝံသရဲ့အကြောင်းကလည်း စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှတယ်။ ၁၈၈၂-ခုနှစ် ဇွန်လ ၁၁-ရက်နေ့ တနင်္ဂနွေနေ့ဖွား ဖြစ်ပြီး ရမည်းသင်းနယ်၊ ပင်းစုရွာဇာတိသားဖြစ်တယ်။ ဆွေအားမျိုးအားကောင်းပြီး ငွေကြေးပြည့်စုံတဲ့မိဘ ၂-ပါးရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်တဲ့ အရှင်အာဒိစ္စဝံသဟာ ဦးရီးတော်ဘုန်းကြီးတွေရဲ့ ကျောင်းကို အသက် ၅-နှစ်အရွယ်ကတည်းက ပညာသင်ကြားဖို့အတွက် ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်လို့ ဆိုတယ်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက စာပေထူးချွန်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး သုံးဂိုဏ်းချုပ် ဆရာတော်ကြီးကိုယ်တိုင် သင်ကြားပို့ချပေးခဲ့တယ်။ အသက် ၁၄-နှစ်အရွယ်မှာ ရှင်သာမဏေဖြစ်ပြီး ကိုရင်ဝတ်နဲ့ ပညာဆက်လက် ဆည်းပူးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ရဟန်းပြုချင်တဲ့စိတ်ကူးတော့ လုံးဝမရှိခဲ့ဘူးလို့ဆိုတယ်။ ပိဋကတ်စာပေများကို ကြိုးကြိုးကုတ်ကုတ် အားထုတ်သင်ယူနေတာကလည်း ဘာသာအယူဝါဒနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဘုန်းတော်ကြီးများကို အားကိုး အားထား မှီခိုနေရခြင်းကနေ ကင်းစေလိုတဲ့အတွက် သင်ယူခဲ့တာ ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုထားပါတယ်။

ဒါကိုကြည့်ရင် သူယုံကြည်ကိုးကွယ်ရမယ့် ဘာသာတရားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရှင်အာဒိစ္စဝံသရဲ့ ချဉ်းကပ်ပုံ ချဉ်းကပ်နည်းကို မြင်နိုင်တယ်။ ပါရမီရှင်တို့ သူတော်စင်တို့ဆိုရင် သဘောခွေ့လေ့ရှိတဲ့ မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်း အကြိုက်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူးလို့ ထင်မိတယ်။ “ရဟန်းတက်ရန် အိပ်မက်မျှပင် မမက်ခဲ့သော်လည်း ပျော်ဘွယ်မြို့ ဝေဇယန်ဆရာတော်၏ အဟောကောင်း အပြောကောင်းနှင့် ဖျားယောင်း၍ အတင်းရဟန်းပြုသောကြောင့်သာ ရဟန်းဖြစ်ခဲ့ရသည်” လို့ အရှင်အာဒိစ္စဝံသ ကိုယ်တိုင်ရေး အတ္ထုပ္ပတ္တိမှာ အတိအလင်း ဝန်ခံထားပါတယ်။

စာပေများ သင်ယူခြင်း

၁၉၀၁-ခုနှစ် ရဟန်းပြုပြီးချိန်ကစပြီး ပျော်ဘွယ်၊ မန္တလေး၊ အင်းဝ၊ စစ်ကိုင်း၊ ပခုက္ကူနယ်ဘက်တလျှောက် စာပေ လှည့်လည်သင်ယူပြီးနောက် ညောင်တုန်း ရွှေဟင်္သာတောရကျောင်းတိုက်မှာ တစ်နှစ်နီးပါး သင်ရိုး ပိဋကတ်ပေါက်မြောက်အောင် သင်ယူခွင့်ရခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန် အသက် ၂၄-နှစ် ရဟန်းဝါ ၅-ဝါ ရချိန်မှာတော့ အရှင်အာဒိစ္စဝံသဟာ မူလရည်ရွယ်ထားတဲ့ “ရဟန်းပြုပြီး ၅-ဝါရသည့်တိုင် လိုအပ်သမျှ ပိဋကတ်သာ တတ်မြောက်ပါက လူထွက်မည်”ဆိုတဲ့ အစီအစဉ်ကို မလုပ်ဆောင်နိုင်တော့ပါ။ “ပိဋကတ်စာပေများ သင်ကြားရင်းပင် ဓမ္မရသနှင့် စူးရှစွာ ထိတွေ့မိပြီးဖြစ်၍ ဝတ်ကြောင်ကို ရှောင်လွှဲလိုက်တော့သည်” ဆိုပြီး အရှင်အာဒိစ္စဝံသရဲ့ ဘဝဖြစ်စဉ်ထဲမှာ ဖတ်ခဲ့ရပါတယ်။

ဆရာဖြစ်သူ အရှင်ဉာဏိန္ဒာသဘ က အင်္ဂလိပ်နဲ့ သက္ကဋ နှစ်ဘာသာ သင်ယူခွင့်ပြုခဲ့ပေမယ့် အရှင်အာဒိစ္စဝံသက သက္ကဋဘာသာ တစ်မျိုးကိုသာ သင်ယူခဲ့ပြီး အင်္ဂလိပ်ဘာသာကိုတော့ မိစ္ဆာဝါဒလို့ ယူဆထားတာကြောင့် မသင်ယူဘဲ နေခဲ့တယ်။ အဲဒီလို သက္ကဋဘာသာကို သင်ယူရင်း တစ်ဖက်မှာလည်း တပည့်ပေါင်းများစွာကို ပိဋကတ်စာပေများ ပို့ချပေးခဲ့ပါတယ်။ တစ်ချိန်ထဲမှာပဲ ပညာဝန်ဦးဘိုးစ ကလောင်အမည်နဲ့ ဟံသာဝတီသတင်းစာမှာလည်း ဘာသာရေးဆောင်းပါးတွေ အပါအဝင် “ပါဒသိက္ခနယပဒေသကျမ်း” ကို ရေးသားနေပြီ ဖြစ်တယ်။ အရှင်အာဒိစ္စဝံသဟာ မြန်မာနိုင်ငံ အထက် အောက် အစုန် အဆန် သွားလာပြီး စာသင်တစ်မျိုး စာချတစ်ဖုံ ချဉ်းကပ် ချဉ်းနင်းရင်း အသိပညာနဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ပိုမိုအားကောင်းလာခဲ့ပါတယ်။

ကျမ်းပြုစုခြင်း

ရဟန်း ၉-ဝါရတဲ့အခါမှာ မန္တလေးကို ၃-ကြိမ်မြောက် ပြန်ရောက်ခဲ့ပြီး မစိုးရိမ်ကျောင်းတိုက်မှာ ဂဏဝါစက စာချဆရာအဖြစ် ၅-နှစ်ကြာ စာဝါပို့ချပေးရင်း “ပဒသင်္ဂဟကျမ်း” ကို ပါဠိဘာသာနဲ့ ရေးသားပြုစုခဲ့ပါတယ်။ အရှင်အာဒိစ္စဝံသရဲ့ ပညာအရည်အသွေးနဲ့ အဆင့်အတန်းကို အကဲခတ်ချင်ရင် “ပဒသင်္ဂဟကျမ်း”ဟာ ထင်ရှားတဲ့ ပြယုဂ်တစ်ခု ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်။ မြန်မာပြည်ဖြစ် ပါဠိဘာသာ ကျမ်းတွေထဲက သီဟိုဠ်သားတွေ ချီးကျူးယူရတဲ့ အထဲမှာ လယ်တီဆရာတော်ရဲ့ “ပရမတ္ထဒီပနီဋီကာ” နဲ့ အရှင်အာဒိစ္စဝံသရဲ့ “ပဒသင်္ဂဟပါဌ်” တို့ဟာ ထိပ်တန်းက ပါဝင်နေတာကို ကြည့်ပြီး အရှင်အာဒိစ္စရဲ့ ပညာအဆင့်အတန်း မြင့်မားမှုကို တွက်ဆနိုင်ပါတယ်။

ဒီပဒသင်္ဂဟကျမ်းလိုမျိုး ထင်ရှားတဲ့ သမိုင်းဝင်ကျမ်းတွေ ရေးသားပြုစုခဲ့တဲ့အတွက်ကြောင့် ဆရာတော်ဦးဗုဓ်၊ လယ်တီဆရာတော်တို့ ပြီးနောက် ခုနှစ်ဦးမြောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့တဲ့ မြန်မာ့ဗုဒ္ဓဘာသာသမိုင်းရဲ့ မော်ကွန်းဝင်ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် မြန်မာစွယ်စုံကျမ်း အတွဲ ၁၄ မှာ အသိအမှတ်ပြု ဖော်ပြထားပါတယ်။ အရှင်အာဒိစ္စဝံသဟာ စာအရေးအသားကောင်းတဲ့ စာပေပညာရှင်၊ စာဆိုတော်ကြီး ဖြစ်ခဲ့ရုံသာမက စာဝါပို့ချရာမှာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်တဲ့ စာချဆရာကောင်းလည်းဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

အရှင်အာဒိစ္စဝံသကျောင်း တည်ထောင်ခြင်း

တစ်ချိန်မှာ ကမ္ဘာ့ဗုဒ္ဓသာသနာပြု အကျော်အမော်တစ်ပါး ဖြစ်လာမယ့် အသက် ၁၇-နှစ်အရွယ် ရှင်သေဋ္ဌိလဟာ ၁၉၁၃-ခုနှစ်မှာ မစိုးရိမ်ကျောင်းတိုက်ကို စာပေသင်ယူဖို့ရောက်ရှိလာပါတယ်။ အဲဒီအချိန် မစိုးရိမ်ကျောင်းတိုက်မှာ စာပေပို့ချနေတဲ့ အရှင်အာဒိစ္စဝံသရဲ့ လိုရင်းနဲ့ ပြတ်သားတဲ့ ပို့ချပုံတွေကြောင့် ရှင်သေဋ္ဌိလဟာ အရှင်အာဒိစ္စဝံသဆီမှာ တပည့်ခံပြီး စာပေများကို သင်ယူခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ အဲဒီကနေစပြီး ကိုရင်သေဋ္ဌိလဟာ အရှင်အာဒိစ္စဝံသရဲ့ နောက်ပါတပည့်အဖြစ်နဲ့ ဒေသအသီးသီးကို လိုက်ပါပြီး စာပေ သင်ယူခဲ့ပါတယ်။ အရှင်အာဒိစ္စဝံသဟာ ကျမ်းစာများ ရေးသားပြုစုရင်း စာပေပို့ချရင်းနဲ့ သက်တော် ၃၅-နှစ် (ရဟန်း ၁၆-ဝါအရ) ၁၉၁၇-ခုနှစ်မှာ နောက်ပါသံဃာ ၅၀-ခန့်နဲ့အတူ ရန်ကုန်မြို့ ပုဇွန်တောင် တောင်လုံးပြန် သုသာန်ဟောင်းနေရာမှာ “အရှင်အာဒိစ္စဝံသကျောင်းတိုက်” ကို တည်ထောင်ခဲ့ပါတယ်။

ကျောင်းတိုက်တည်ထောင်ပြီးတာနဲ့ စာပေသင်ကြားရေးလုပ်ငန်းတွေကို စနစ်တကျ အကောင်အထည်ဖော် လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့အတွက် ၁၉၁၈-ခုနှစ် အစိုးရက ကျင်းပမြဲဖြစ်တဲ့ ပထမပြန်စာမေးပွဲမှာ အရှင်အာဒိစ္စဝံသကျောင်းတိုက်က အောင်ချက် အထူးကောင်းခဲ့တဲ့အပြင် တပည့်ရင်းဖြစ်တဲ့ အရှင်သေဋ္ဌိလဟာ ပထမကျော် အောင်မြင်ခဲ့တယ်။ ဒီ့အတွက်ကြောင့် ဆရာဖြစ်သူနဲ့ ကျောင်းတိုက်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းဟာ ပိုပြီးကြီးမားလာခဲ့တယ်။ သာသနာရေး လောကမှာလည်း အတော်လေး လှိုင်းဂယက် ထခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ လှည့်လည်ပွဲနဲ့ ပထမကျော် လက်မှတ်ဆက်ကပ်ပွဲကြီးကို တခမ်းတနားပြုလုပ်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ဆရာတော် အရှင်အာဒိစ္စဝံသ နဲ့ ကျောင်းဒကာ ဆာဘိုးသာတို့ဟာ အခမ်းအနား နေရာကိစ္စကနေ ပြဿနာ စပြီး ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။

ပထမကျော်အရေးတော်ပုံ

အရှင်အာဒိစ္စဝံသက ဂုဏ်ပြုတယ်ဆိုတာ အပြုခံမယ့်သူထံ ပြုလိုသူ ဘုရင်ခံက လာရမယ်ဆိုပြီး ဘွဲ့လက်မှတ်ဆက်ကပ်ပွဲကို သူ့ကျောင်းထဲမှာပဲလုပ်မယ်၊ ဘွဲ့ကပ်မယ့် ဘုရင်ခံ ဒီကျောင်းကို လာပါစေလို့ အဆိုပြုတယ်။ ကျောင်းဒကာ ပွဲစားကြီး ဆာဘိုးသာက ဒီကျောင်းမြေဟာ သုသာန်မြေဖြစ်ခဲ့ဖူးလို့ ကျက်သရေ မရှိဘူး။ သူ့အိမ်ရှေ့မှာ မင်္ဂလာမဏ္ဍပ်ထိုးပြီး ဒီပွဲကို လုပ်မယ်၊ အဲဒီကနေစပြီး ဖိတ်စာကိစ္စ၊ နေရာချထားရေးကိစ္စ၊ ဆုအဖြစ်ပေးမယ့် ရွှေတံဆိပ်ကိစ္စ.. စတဲ့ နေရာတိုင်း နေရာတိုင်းမှာ ဆရာနဲ့ ဒကာ ညှိမရတာနဲ့ နောက်ဆုံး ပထမကျော်အောင်လက်မှတ်ပေးပွဲ ပျက်သွားခဲ့ရတယ်။ ဆရာတော် အရှင်အာဒိစ္စဝံသဟာ ဒီပြဿနာကို အကြောင်းပြုပြီး တိုင်းပြည်ရှိ ရဟန်းရှင်လူ အားလုံး အတွေးအမြင် ရှင်းကြစေဖို့အတွက် “ပထမကျော်အရေးတော်ပုံ” ဆိုတဲ့ ကျမ်းတစ်စောင်ရေးပြီး ဖြစ်ကြောင်းရယ် ကုန်စဉ် အပိုအလိုမရှိ အစီရင်ခံစာ မှတ်တမ်းကြီးကို ရေးသားခဲ့ပါတယ်။

သုသာန်နှင့်ကျောင်း

ကျောင်းဒကာ ဆာဘိုးသာနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့တဲ့ ဒီအဖြစ်အပျက်အကြောင်း ဖတ်ရတော့ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကို ပြန်အမှတ်ရမိပါတယ်။ ကိုယ်တွေလည်း ငယ်ငယ်တုန်းက သုသာန်သင်္ချိုင်းဆိုရင် အလွန်ကြောက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဖားအောက်တောရကို ရောက်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာတော့ သုသာန်သင်္ချိုင်းတွေကို တဖြည်းဖြည်း သဘောကျလာပါတယ်။ မော်လမြိုင် ဖားအောက်တောရကို နှစ်သက်ရတဲ့ အကြောင်းအရင်းတွေထဲမှာ ကျောင်းဝန်းဧရိယာထဲ သုသာန်သင်္ချိုင်း ရှိနေတဲ့အချက်ကလည်း တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ မနက်စောစော တောကျောင်းသွားတဲ့အခါတိုင်း အဲဒီသင်္ချိုင်းဘေးကနေ ကပ်ပြီး ဖြတ်သွားရတဲ့လမ်းလေးကို အင်မတန်မှ သဘောကျတယ်။ အဲဒီသင်္ချိုင်းဘေး ဖြတ်သွားတဲ့အခါ အုတ်ဂူပေါ်က နာမည်တွေ လိုက်ဖတ်ရင်း “တစ်ချိန်က သူတို့လည်း ငါ့လို ရှင်သန်ခဲ့ရတာပဲ” “တစ်ချိန်မှာ ငါလည်း သူတို့လို မြေကြီးထဲ ရောက်သွားမှာ”လို့ တွေးမိတိုင်း မမြဲခြင်းလောကသဘောကို ပိုဆင်ခြင်ဖြစ်တယ်၊ ရှင်သန်နေတဲ့အချိန်တွေကို ပိုတန်ဖိုးထားလာဖြစ်တယ်။

အဲဒီအချိန်ကတည်းကစပြီး ကိုယ့်အတွက်တော့ သင်္ချိုင်းဆိုတာ ကျက်သရေမင်္ဂလာရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုလိုပဲ ခံစားလာရတော့တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း မြတ်စွာဘုရားဟာ သုသာန်ဓုတင်ဆောင်တဲ့ ရဟန်းတွေကို အင်မတန်မှ နှစ်သက်ပြီး ချီးမွမ်းတော်မူခဲ့တာဖြစ်တယ်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းနဲ့ သင်္ချိုင်း ဒီလောက်ပနံသင့်လှတဲ့ ကိစ္စကြီးမှာ ဘုရားဒကာ ကျောင်းဒကာဆိုတဲ့ နာမည်ကျော် ပွဲစားကြီး ဆာဘိုးသာရဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ခံယူချက်ကိုသာ တအံ့တဩဖြစ်ရပါတော့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဆရာတော် အရှင်သေဋ္ဌိလ ပထမကျော် အောင်လက်မှတ် မရတာပဲ အဖတ်တင်ခဲ့ရတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

အပိုင်း (၂) ဆက်ရန်……