မြောက်ဦး
ကျောရိုးထဲ ဝင်ရိုးစွန်းပုန်းနေတဲ့မြို့။
မန္တလေးကိုစာဖွဲ့တဲ့ “ကစ်ပလင်း” မသိ
ပုဂံကိုစာဖွဲ့တဲ့“ ဇော်ဂျီ”စာမသိတဲ့ ငါ့မြို့လေး။
မီးလောင်ပြင်ထဲက
မီးသွေးထက်ဝက် အိမ်တိုင်တွေလို၊
မိုးခေါင်ကပ်ဆိုက်တဲ့ခါ
မြေမှာဒူးထောက် ကောင်းကင်ကိုတိုင်တည်တဲ့
ကမ္ဘာဦးလူသားတွေလို၊
မြို့ရိုးတံတိုင်းတွေနဲ့ ငါ့မြို့၊
သားမြတ်ပုံ တောင်မြေမို့မို့တွေအောက်မှာ
ရာဇဝင်နို့ရည်တွေ စမ်းဖြစ်နေတဲ့မြို့၊
၁၈ ရာစုတီကောင်တွေ
ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းဖြစ်နေတဲ့မြို့၊
ငါ့မြို့လေ ငါ့မြို့အစစ်ပါ။
ဓနိရည်ပေါတယ်၊ ခြင်ပေါတယ်
ဆင်းတုတော် အကျိုးအပဲ့တွေပေါတယ်
စေတီပျက် ပုထိုးပျက်တွေပေါတယ်
သဇင်ဥတွေ ရှားလွန်းပြီ
ကြိုးကြာတွေ ပြုန်းလုပြီ
ဂျပန်စာလို အင်တီနာတွေ ပိုလာရဲ့
သူ့ခမျာ မီးခိုးတိုင်မရှိရှာဘူး။
အမေလို
ငါ့နှလုံးသားကို မြင့်မြတ်စေတာ
မြောက်ဦး ဒီမြို့။
သစ္စာတရားလို
ဝိညာဉ်ကို ရဲရင့်ပျော်ရွှင်စေတာ
မြောက်ဦး ဒီမြို့။
ခုတော့ ဦးနှောက်အမှေးရောင်နေတဲ့မြို့၊
ကိုယ်ခံအား လျော့လျော့နေတဲ့ မြို့
ချစ်ရလွန်းလို့ ကြေကွဲနာကျရပြီလေ။
မြို့ရိုးတံတိုင်းတွေကို ဆွဲဆွဲနှုတ်ပြီး
ပင်လယ်ထဲသိမ်းထားမယ်၊
ပြီးတော့ ကဗျာတွေနဲ့ လိုက်နေချင်ရဲ့
ရင်ကွဲရလွန်းလို့ပါ ငါမြို့ရယ်။
*မောင်ခိုင်အောင်(ရခိုင်တန်ဆောင်မဂ္ဂဇင်း၊အမှတ်-၁၉(၁၉၉၆)
No comments:
Post a Comment